Jarig; 50 jaar!

Jarig; 50 jaar!

door | Leven, Persoonlijk

Vandaag ben ik 50 jaar geworden! Ik vind het enig! Ook raar, want uuuh, gisteren was ik toch 28? En vandaag zomaar opeens 50. Ik ben heel benieuwd hoe oud ik morgen ben. Maar vandaag… ben ik vooral jarig!

50 jaar

Inmiddels leef ik dus een halve eeuw, ha, ha, ha. Heel grappig. Ik ga er gemakshalve vanuit dat ik nog minimaal een halve eeuw te gaan heb, het is maar dat je het weet. Ik vind het vooral gek dat ik 50 jaar ben. Vijftig… Toen ik 15, 22 en 34 was, was 50 in mijn ogen stokkie-oud. Nu ik 50 ben, heb ik het gevoel dat ik net kom kijken.

Vier het leven
Op mijn verjaardag vier ik het leven. En ook het feit dat ik nog leef. En dus die 50 jaar heb ‘gehaald’. Niet zo vanzelfsprekend voor mij, zeker gezien mijn zeldzame hartafwijking waardoor ik medisch gezien op mijn 7e dood had moeten zijn. Klinkt wrang, is het voor mij niet. Ik ben immers 50 geworden! Ik ben nu ouder dan mijn lieve vriendin Corry die in 2009 op 49-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. Dat is pas wrang.

Bang voor de dood
Ben ik gelukkig niet of niet in ergere mate dan andere mensen. Wat ik echt kak vind is dat dood zijn zo lang duurt. Supersaai! Bang om dood te gaan ben ik alleen in (voor mij) gevaarlijke situaties. En toen ik drie jaar geleden van mijn cardioloog in het AMC hier in Amsterdam te horen kreeg dat mijn hartmedicatie helemaal niet goed werkte en dat het niet normaal was dat ik regelmatig zwarte vlekken voor mijn ogen zag en/of duizelig en misselijk werd bij inspanning, was ik not amused. Dat vond ik niet fijn; het idee dat mijn medicatie haperde. Inmiddels is dat prima opgelost en is mijn angst voor de dood zo goed als verdwenen. 

Bang voor het leven

In mijn optiek zijn mensen (even lekker generaliserend) misschien nog wel banger voor het leven dan voor de dood. Bang voor de mening van anderen, bang om hun dromen waar te maken, om egoïstisch te zijn, te doen wat ze zelf willen en daarmee anderen te kwetsen, bang om uit hun comfortzone te komen, eigen verantwoordelijkheid te nemen, om levensveranderende beslissingen te nemen. Kortom; bang voor het leven. 

Positieve levenswending

En dat is dan weer het positieve van zoiets als een ernstige hartafwijking. Op mijn 21e vertelde ik mijn toenmalig cardioloog na het ontdekken van mijn hartafwijking dat ik alles uit mezelf en mijn leven wilde halen wat erin zat. En nee, ik ga geen marathon lopen, diepzeeduiken of bergen beklimmen en zelfs zoiets voor veel mensen gewoons als zwemmen is voor mij geen aanrader, maar ik leef wel! Als ik nu op mijn vijftigste (het blijft leuk!) terugkijk op mijn leven, kan ik echt zeggen dat ik geleefd heb en nog steeds mijn dromen leef! 

Dromen waarmaken

Zo reisde en reis ik over de hele wereld, maakte ik van mijn passie alles uit mijn leven halen mijn beroep en inspireer ik nu andere vrouwen toch vooral het beste uit hun leven te halen. Ik schreef een boek; Nee, mama, nee! Ik trouwde met mijn grote liefde Martin (mijn tweede huwelijk). Heb een eigen bedrijf. En volg mijn hart. Altijd. Ik leef mijn leven op mijn manier en dat maakt zielsgelukkig.

Hoera, ik ben 50 jaar!

Juist door die levensbedreigende hartafwijking voel ik passie voor het leven. Omdat ik me dondersgoed realiseer dat iedere dag de laatste kan zijn. Juist daardoor leef ik heel intens, met veel energie, voel ik passie voor verschillende dingen en vooral voor het leven. Ik voel me zeker geen ‘Sarah’, vind mezelf ook helemaal niet lijken op die ouderwetse Sarah-poppen met grijze knot en oma-kleren. Welnee! Ik ben gewoon ik en vandaag ga ik eens uitgebreid lekker jarig zijn. Hoera, ik ben 50 jaar!

 

 

Lees ook deze blogartikelen

Social media

Sharing is caring!