Jolandatoet.nl

Kwetsbaar…

door | Geluk, Gezondheid, Mindset, Politiek

Afgelopen tijd hoor ik veel over kwetsbaren in de samenleving. Vandaag mijn visie op kwetsbaarheid…

 

Van perfectie naar kwetsbaarheid

Jarenlang paste ik mijn beeld naar de buitenwereld aan aan ‘het perfecte plaatje’; het beeld dat mensen graag zien bij het leven wat andere mensen leiden. Dat deed ik uit zelfbescherming; ik was kind en werd zwaar lichamelijk en geestelijk mishandeld door mijn moeder. Mijn vader stond erbij en keek ernaar. Niet iets om trots op te zijn als kind en al helemaal niet iets om rond te bazuinen. Want wee o wee, wat als iemand het ontdekt?

Nooit jezelf zijn

Ik kon, mocht en durfde nooit mezelf te zijn in mijn kinderjaren. Het kon niet, want dan zou de buitenwereld erachter komen dat ik mishandeld werd met nog meer geweld als gevolg. Ik mocht nooit mezelf laten zien, want dan was ik te kwetsbaar en kwetsbaarheid was geen teken van kracht in het gezin waarin ik opgroeide, maar een teken van zwakte, met meer geweld als gevolg. En ik durfde nooit mezelf te zijn, omdat ik bang was. Bang voor nog meer geweld in mijn leven.

Leven vanuit angst

Ik leefde destijds altijd in angst. Vanuit angst. En een leven vanuit angst is een leven vol schaarste. Er was ook daadwerkelijk tekort aan alles; van liefde en genegenheid tot kleding (had ik nauwelijks), en van eten tot geld. Vanaf mijn 15e zorg ik financieel volledig voor mezelf, omdat ik me gelukkig toen al realiseerde dat ik alleen zelf mijn situatie kon en kan veranderen.

Bang

Ik was destijds altijd bang. Bang om dood geslagen te worden, bang dat iemand zou ontdekken dat ik mishandeld werd, bang om niet aardig gevonden te worden, bang om dom te zijn (dat hoorde ik thuis altijd), bang om slechte cijfers te halen op school, want dan werd ik thuis in elkaar geslagen, bang om niet aan de eisen van anderen te voldoen, bang voor het leven en vooral bang voor mezelf. 

Van overleven

Om te overleven deed ik mijzelf en mijn leventje zo perfect mogelijk voor, zodat niemand zou kunnen denken dat er ook maar iets mis was bij mij thuis of nog erger met mij. Ik ontwikkelde mijn verbale communicatieve vaardigheden enorm en had zoals mijn moeder dat noemde ‘altijd een grote muil’; het enige waarmee ik mijzelf kon verdedigen en weerstand kon bieden tegen het geweld. Ik stopte zo snel mogelijk met school, ging op mijn 18e werken puur en alleen om geld te verdienen, zodat ik op mijn 19e eindelijk het ouderlijk huis kon ontvluchten.

Naar leven

En toen ging het leven schuren en wrikken… Gelukkig maar! Want door de periode die toen volgde in mijn leven, ontwikkelde ik me van perfectionist tot kwetsbaar. Dat kostte bloed, zweet, heel veel tranen en nog veel meer tijd, maar het lukte me. Ik leerde dat ook ik mezelf mag zijn. Ik leerde mezelf te durven zijn. Stappie voor stappie durfde ik mezelf steeds kwetsbaarder op te stellen en werd ik steeds meer wie ik echt ben; mezelf.

Mezelf geworden

Ik werd het allermooiste wat ik kon worden; mezelf. Nog steeds ben ik altijd en overal mezelf. Het mooie aan de ontwikkeling die ik doormaakte is, dat ik echt altijd en overal mijn authentieke zelf ben en mijn ware gezicht laat zien. Je merkt aan mij als ik je leuk en aardig vind of juist niet. Ik vertel je als ik het ergens wel of niet mee eens ben. Ik schaam me nooit voor mezelf, voel me zeer zelfverzekerd en ben nooit meer bang om door de mand te vallen. Er is namelijk geen mand meer!

Kwetsbaar

Mezelf kwetsbaar opstellen heeft me heel veel moois opgeleverd; verbondenheid met andere mensen is het allermooiste, liefste, integerste en puurste. Liefde dus! Mooie, diepgaande gesprekken voerde en voer ik met wildvreemden. En het is echt waar; als je jezelf kwetsbaar opstelt en je hart openstelt voor anderen, dan komt dat vanzelf naar je toe. Voor mij is dat goud waard.

Posttraumatische groei

Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik ooit zo’n ander leven leefde. En dat terwijl dat toch echt mijn eigen leven was. Dat kan persoonlijke ontwikkeling met een mens doen. Ik gebruikte mijn jeugdtrauma om mijn sterke, grappige, moedige, krachtige, open, eerlijke en authentieke zelf te worden. Ik zie mijn jeugd niet als rampzalige tijd die leidde tot trauma, maar als rampzalige tijd die leidde tot geluk. Groot, intens en meeslepend geluk. En daarvan pluk ik elke dag de zoete, heerlijke en liefdevolle vruchten.

Hokjesdenken anno 2020

En toen kwam dat maffe virus in ons leven en werden mensen op basis van bepaalde kenmerken ingedeeld in risicogroepen. Ik heb een hartafwijking en behoor dus tot een risicogroep en de kwetsbaren van de samenleving…

Meer risico?

Het gekke, vreemde en eigenaardige is dat in geval van mijn hartafwijking (en heel veel andere) nooit is aangetoond dat er meer risico is. Kijk, voor mij is het simpel, van leven ga je dood en dat is een risico voor ieder levend wezen. Ook voor jou en ook voor mij. Maar ik ben nooit meegegaan in de veronderstelling of vooronderstelling dat ik eerder dood ga dan iemand zonder hartafwijking. Op basis van helemaal niets. Toen ik in 2003 na de echtscheiding van mijn eerste echtgenoot een eigen woning kocht, protesteerde ik dan ook heftig tegen een zogeheten hypotheekrentetoeslag op basis van mijn hartafwijking.

Of minder risico?

Dan komt mijn ware aard van krachtige, moedige strijder omhoog hoor! Ik daag mensen uit een weekje met me mee te lopen onder het mom ‘wedden dat jij mij niet kunt bijhouden?’, wil keiharde bewijzen zien dat mensen met mijn hartafwijking jonger doodgaan dan anderen en meer van dat soort dingen. In mijn jaren als dertiger was ik namelijk veel energieker, sterker en levendiger dan mijn leeftijdgenoten, zeker niet ongezonder en zeker wel eigenzinniger… Dat ben ik hè, that’s me!

Omdenken!

Het belangrijkst wat ik destijds deed en nog steeds doe, is stellen dat ik langer leef dan mensen zonder hartafwijking. Er is namelijk geen bewijs dat dat niet zo is. Bovendien slik ik een stevige bètablokker waardoor ik ervan uitga dat ik beter beschermd ben tegen hartstilstanden, hartinfarcten e.d. dan mensen zonder pilletje. Omdenken dus! In 2003 werkte mijn omdenk-instelling als een malle; ik kreeg geen rente-opslag voor mijn hypotheek en hoefde geen medische keuring te ondergaan. Live life to he max! 

Anno 2021

Ook nu, in 2021 ga ik er nog steeds vanuit dat ik heel lang en gelukkig leef; ‘ik word 105’ is een kreet die ik al roep vanaf mijn 21e en die ik ook echt geloof. Ik ben nog steeds fitter, energieker en levenslustiger dan de gemiddelde dertiger en dat terwijl ik inmiddels 52 jaartjes oud ben. Sinds ik in 2019 de sportschool bezocht, weet ik dat ik fysiek (gemiddeld) veel sterker ben dan andere vrouwen en dat mijn beenspieren zelfs sterker zijn dan die van veel mannen, oladiejeeeee! Mijn conditie is goed. Mijn mentale gezondheid is top, ik voel me iedere dag hoog-energiek, positief, blij, geliefd en intens gelukkig.

Vatbaar voor verwonding of onheil, uuuh?

Desondanks word ik dit jaar vaker dan ooit geconfronteerd met het feit dat ik kwetsbaar zou zijn. Kwetsbaar in de betekenis van vatbaar voor verwonding of ander onheil zoals de Dikke van Dale zo mooi definieert. Omdat onze overheid en medici mensen met een hartafwijking zo definiëren en in het hokje ‘kwetsbaren van de samenleving’ plaatsen, zonder uitleg, zonder statistieken en vooral zonder enig gevoel…

Niet overgevoelig

En nu wil ik niet overgevoelig reageren, maar wel helemaal lekker als mezelf. Ik stel mezelf kwetsbaar op, maar ben niet kwetsbaar in de betekenis van vatbaar voor verwonding of ander onheil. No way! Ik zal me dat ook nooit en te nimmer laten aanpraten. In alle discussies over de coronamaatregelen in relatie tot de zogeheten kwetsbaren in de samenleving, protesteer ik hier heftig en oprecht tegen. Puur voor en vanuit mezelf. Ik wil zelf kunnen en mogen bepalen hoe kwetsbaar ik ben en wil zijn en welk risico ik wil lopen in de samenleving en wil nemen in het leven; mijn leven. Dat mag niemand anders voor mij doen!

Kwetsbaar is niet gek!

En ik wil niet dat 17 miljoen mensen opgehokt in hun huis zitten en dat hen steeds meer vrijheden worden afgenomen, puur en alleen omdat ik een zogenaamd kwetsbare in de samenleving zou zijn. Ik weet niet hoe het met andere kwetsbaren in de samenleving zit, maar mij is hierover nog nooit iets gevraagd. Ondanks dat ik nog nooit een griepprik heb ‘gehaald’ en duidelijk heb aangegeven die ook niet te willen, krijg ik ieder jaar een uitnodiging. Ongevraagd en ongewenst. Want ja, ik ben kwetsbaar… De manier waarop er met kwetsbaren in de samenleving wordt omgegaan moet echt anders; kwetsbaar is niet gek!

Hoe kwetsbaar wil jij zijn?

Moraal van dit verhaal; laat iedereen die daartoe in staat is, voor zichzelf bepalen of en hoe kwetsbaar hij of zij is en hoe kwetsbaar hij of zij zich wil opstellen. Want eerlijk; ik ga liever volgende maand dood aan welk virus dan ook, omdat ik mijn leven intens en vol passie geleefd heb, dan dat ik eenzaam wegkwijnend dood ga na 30 jaar gevangenschap in mijn eigen huis en sociale isolatie, omdat ik kwetsbaar ben in de ogen van onze overheid… Power to he people, power to kwetsbaarheid!

 

Meer persoonlijke blogs