Thuis in het bos; back to basics

Thuis in het bos; back to basics

door | Lifestyle, Persoonlijk

Momenteel verblijf ik in mijn huisje in het bos in Drenthe waar het leven mij terugbrengt naar de essentie; back to basics.

Thuis in het bos in Drenthe

Onlangs besloot ik dat ik liever thuis in Drenthe wilde zijn dan thuis in Amsterdam. Want hoe goed je zelf ook de minimale afstand van 1,5 meter aanhoudt, andere mensen doen dat niet… Vooral de lift in onze flat is doelwit van mensen die lekker dicht bij je willen en gaan staan, ook als jij dat niet wilt en zelfs als je zegt dat je verkouden bent.

Huisje in het bos

Omdat ik er als hartpatiënt alles aan wil doen om te voorkomen dat ik ziek word en er daarnaast als mens alles aan wil doen om andere mensen niet te besmetten en/of nog verder over te belasten omdat ik in een ziekenhuisbed beland, reden we naar ons huisje in het bos in Drenthe.

Woonklaar maken

Eerst moesten we ons huisje woonklaar maken door een voorraadje hout in te slaan. We hebben in het huisje geen centrale verwarming. Een geweldige houtkachel zorgt voor de warmte, maar dan moet je natuurlijk wel hout hebben. Zeker nu, want o jongens, wat is het nog koud. Het vriest hier ’s nachts echt nog stevig.

Wel wifi, geen wifi, wel wifi

Ook hadden we nog geen wifi, maar alleen internet via 3G. We hebben ons internet- en tv-abonnement vorig jaar opgezegd, aangezien we hier dit jaar niet veel zouden komen, omdat we zouden gaan rondreizen met Moos de bus. Martin moest terug naar Amsterdam om daar te kunnen werken. Hij is een van onze thuiswerkhelden in de IT, maar heeft daarvoor wel een goede, snelle internetverbinding, wifi dus, nodig.

Back to basics

En daar zat ik dan, in het bos. Zonder wifi, zonder tv en Spotify, zonder wasmachine, zonder cv. En essentiële zaken als een vaatwasser en zelfs een wastafel blijken hier helemaal niet zo essentieel… Het allerbelangrijkst; ik was hier zonder Martin.

Eenzaam en heel alleen

En dan realiseer je je, in de stilte van het bos, opeens zomaar vanuit het niets, hoe eenzaam het leven kan zijn voor mensen die alleen zijn. Die hun partner hebben verloren, die hun kinderen, kleinkinderen en familie nu niet kunnen zien, die misschien wel in het buitenland zitten en zich verloren voelen dat zij deze rare gekke tijd en alle veranderingen en hun zorgen daarover niet persoonlijk, face to face met iemand kunnen delen. Natuurlijk kan ik het gevoel er alleen voor te staan van niemand wegnemen, maar voor iedereen die zich eenzaam of godsgruwelijk alleen voelt in deze tijd; er wordt echt aan je gedacht. Mocht je daar helemaal niets aan hebben; alles gaat voorbij, ook deze rare tijd.

Overal bloed

Het leven in het bos liep niet zoals vooraf bedacht toen ik halsoverkop met poezendiva Momo naar de dierenarts moest. Momo had een abces dat openklapte en een flinke wond blootlegde. Ai, ai, ai. Ondanks dat ik heel slecht ben met bloed (het lag echt overal!), maar behoorlijk goed ben in crisissituaties hield ik toch mijn hoofd koel; ik stelpte het bloed bij Momo, belde Martin die onmiddellijk in de auto stapte en van Amsterdam naar Drenthe reed, maakte een afspraak bij een dierenarts en wiste de bloedsporen uit mijn huisje en van mijzelf. Vier uur later zaten we samen in ons huisje bij te komen van alles wat gebeurd was. De dierenarts heeft het abces van Momo verder onderzocht en schoongemaakt, haar antibiotica toegediend en meegegeven voor de komende week.

Alles komt altijd goed

Momo maakt het naar omstandigheden goed. Martin is na het dierenartsavontuur teruggereden naar Amsterdam om te werken en is nu gelukkig ook thuis in het bos. We hebben weer wifi en trekken alles uit het internet zoals we zelf zeggen. We hebben maar eens gek gedaan en hier in het bos ook weer een tv-abonnement genomen. We gaan er komende weken alles uitslepen wat erin zit. Voorlopig blijven we lekker thuis in het bos. Wij zijn van die mensen die het superbelangrijk vinden alle aanwijzingen en regels van de overheid goed op te volgen en dus zoveel mogelijk thuis te blijven. Omdat we overtuigd zijn dat dan echt alles goed komt. En natuurlijk heeft dat tijd nodig.

Positiviteit versus negativiteit

Natuurlijk zie ik ook negatieve berichten. De wereld is niet alleen maar mooi. Het coronavirus eist z’n tol en maakt heel veel slachtoffers op heel veel manieren. Maar anderen de schuld hiervan geven, is zinloos. Net zoals onze overheid zwart maken. Realiseer je ook eens wat een zware taak onze overheid nu heeft; ga er maar aan staan… Ik doe niet mee aan het affakkelen van anderen terwijl ik hier op mijn krent zit. Vind ik te gemakkelijk en bovendien niet terecht. Ik ga ook niet hele dagen zitten jammeren op social media dat het allemaal zo zwaar en ellendig is. Dat doe ik niet omdat ik denk dat niemand erop zit te wachten. Jij wordt er toch niet vrolijker van als ik maar loop te jammerhouten? Daarom breng ik ook komende tijd positieve blogberichten. Omdat negativiteit meer negativiteit aantrekt en positiviteit meer positiviteit. Laat ik me nou liever omringen met positieve mensen.

Dankbaar

En wat voel ik me dankbaar voor alles wat er nog wel is! Mijn leuke, schattige huisje in het bos. Mijn tuin hier. De zon die schijnt. Het feit dat we dit zomaar kunnen doen. Dat Martin werk heeft wat hij thuis kan doen, waardoor we geen inkomensverlies hebben. Natuurlijk zijn we dankbaar voor onze gezondheid en het feit dat we niet ook besmet lijken te zijn. Dat het goed gaat met onze lieve vrienden, we kennen persoonlijk helemaal niemand die besmet is (geweest) met het coronavirus. Dankbaar voor de lieve dierenarts hier in Drenthe. Voor het feit dat Momo nog steeds bij ons is op haar oude dag. Dat verschillende mensen heel hard aan het werk zijn aan onze Moos de bus. Het bos. De mooie blauwe lucht. Het kopje koffie dat voor mijn neus staat en zo lekker ruikt. Voor het feit dat ik, ook in deze tijd, heel erg weinig kopzorgen heb. En al het fris ontluikend groen hier in het bos.

Wat kun je doen?

Doe wat werkt voor jou. Vind je het prettig om je terug te trekken? Doe dat, desnoods op de wc of in de badkamer. Zorg voor je eigen momentjes van stilte; zet een koptelefoon op en leg je kind(eren) uit dat ze je niet mogen storen zolang je em op hebt. Zing en dans, is goed voor lichaam en geest. Probeer deze situatie te accepteren; hoe hard je ook je best doet, je hiertegen verzetten heeft geen zin. Zorg zo goed mogelijk voor jezelf; eet gezond en zorg voor voldoende beweging. Maak van iedere dag een feestje met kleine dingetjes. En vooral; kijk naar alles wat je wel hebt en wat er nog wel is. Kijk naar jezelf en je eigen gedrag en oordeel niet over anderen. Blijf positief en realiseer je dat alles voorbij gaat. En natuurlijk; kom en blijf lekker lezen op dit blog!

Back to basics

Hier in het bos ga ik back to basics; zonder wasmachine, maar met de stilte van het bos. En in die stilte van het bos is er ruimte voor overpeinzingen, bewustwording, staren in het haardvuur, overdenkingen over het leven en bezinning. Het leven is zo slecht nog niet; ik ben even back to basics.

Uit het leven gegrepen

Hoi! Ik ben Jolanda Toet, leuk dat je een kijkje komt nemen op mijn blog. Op dit blog deel ik altijd lekkere, nooit saaie, vaak gezonde en soms minder gezonde recepten met je. Het leven is te kort om niet lekker te eten! Mijn recepten zijn glutenvrij, maar ook zeer geschikt en lekker voor mensen die wel gluten eten. Naast recepten vind je hier blogartikelen over voeding (food), lifestyle en reizen (travel). Ik wens je heel veel lees- en kijkplezier! Heb je vragen? Stuur een
e-mail naar info@jolandatoet.nl.

Leuk om je ook hier te ontmoeten!

Vond je dit blog leuk, grappig, interessant of mooi? Heb je vragen? Laat het me weten op
Facebook en Instagram
en/of pin op Pinterest.
Superlief als je dit blog wilt delen!

Sharing is caring!