Selecteer een pagina

Veroordeel niet, probeer te begrijpen

door | Liefde, Mindset

Those who judge will never understand
And those who understand will never judge

 

Eerst even dit

Ik ben tegen iedere vorm van geweld en hou me aan alle coronamaatregelen. Geweld is wat mij betreft nooit een oplossing, ook niet als pressiemiddel vanuit de overheid. Plunderingen, geweld tegen dieren en het vernielen van andermans eigendommen vallen voor mij onder de noemer geweld. Hieruit voortvloeiende kosten zouden wat mij betreft volledig op de dader(s) verhaald moeten worden, ongeacht de hoogte. Demonstreren prima, geweld een absolute no-go. 

Onze minister president veroordeelt

Over de gebeurtenissen eerder deze week zei onze minister president deze ‘sterk te veroordelen’. Volgens Mark Rutte heeft wat er momenteel allemaal gebeurt niets te maken met vrijheid. Daar denk ik anders over…

Hup, je hokje in!

Het afgelopen jaar werd iedereen die ook maar een beetje tegengas gaf of zelfs maar vragen durfde stellen over het coronabeleid stelselmatig veroordeeld, in een hoek geduwd, belachelijk gemaakt, bespot en/of genegeerd. Als stigma werd deze mensen een etiket complotgekkie, viruswappie, fabeltjesfuikert of knettertjesgek opgeplakt.

Psychologisch zeer interessante dynamiek

Vanuit psychologisch oogpunt is het verklaarbaar en logisch dat veel mensen zich niet gehoord en gezien voelen, laat staan begrepen. Als je ook het ongenoegen dat daaruit ontstaat volledig negeert en mensen blijft bestoken met wat ze moeten (vaccineren!) en hen het gevoel geeft dat je steeds meer vrijheden van hen afpakt (avondklok, verdere sociale isolatie) en iedere verantwoordelijkheid die voortvloeit uit het stellen van deze maatregelen afschuift en blijft afschuiven op mensen die deze moeten ondergaan ongeacht of ze het hiermee eens zijn, kun je je avondklokkie erop gelijk zetten dat dit weerstand oproept en tot heftig verzet leidt.

Als je niets meer te verliezen hebt

Verzet ontstaat uit onvrede. Frustratie en boosheid slaan om in woede, omdat mensen zich machteloos en onbegrepen voelen. Wat deze mensen willen is gehoord en gezien worden; ècht gehoord en gezien. En precies dat is wat zij bereiken met rellen en vandalisme, want nu worden ze eindelijk wèl gehoord en gezien.

Dat hoort niet!

We zijn sterk geneigd te roeptoeteren dat het zo niet hoort! En daar gaat het weer mis; we veroordelen anderen omdat ze niet doen wat wij van ze verwachten. Omdat ze niet doen wat wij doen. Omdat ze niet doen wat wij willen dat ze doen. Wij projecteren onze verwachtingen op anderen. En o wee, als een ander zich niet zo gedraagt als wij willen, dan zijn we verbolgen en massaal uiten we ons ongenoegen over deze ‘coronahooligans, relschoppers en tuig van de richel’, ook weer etiketten die wij deze mensen zomaar zonder ze te kennen, opplakken. Door de media, burgemeesters, in heel veel tv-programma’s, door politici en zelfs door onze minister president die ook de hunne is, worden deze mensen opnieuw en snoeihard veroordeeld. En helemaal niemand neemt de moeite deze mensen te begrijpen…

De wereld is niet zoals wij willen dat ie is

Maar de wereld is niet zoals wij willen dat ie is. De wereld is zoals ie is. Als een ander niet aan onze verwachtingen voldoet, is het aan ons om onze verwachtingen aan en van die ander onder te loep te nemen. Het is niet aan een ander om aan onze verwachtingen te voldoen. Het aloude voorbeeld; als iedereen in de sloot springt, doe jij het toch ook niet? is hierop sterk van toepassing.

Een overheidsbeleid voor iedereen

Wat de overheid vanaf het begin van deze crisis anders had moeten doen en vanaf nu echt moet doen is mensen met vragen en mensen die tegengas geven serieus nemen. Serieus nemen. Luisteren. Doorvragen. Horen wat er gezegd wordt. En niet zoals hier al een jaar gebeurt, iedere kritische vraag van tafel vegen en net doen alsof mensen achterlijk zijn omdat ze vragen stellen, zelf nadenken en niet klakkeloos achter de kudde aansjokken. Een overheid voor iedereen sluit geen mensen buiten of uit.

Compassie, mededogen en zingeving

Verplaats je eens in een ander. En realiseer je dat het leven er voor heel veel mensen echt niet zo rooskleurig meer uitziet. Er zijn mensen die in de grote financiële shit zitten, die eigenhandig een bedrijf hebben opgebouwd dat zonder hun toedoen kapot is of dreigt te gaan, jongeren zonder toekomstperspectief, scholen en universiteiten die nog steeds gesloten zijn, sociale isolatie en de weinige contacten die nog mogen die ook steeds verder beperkt en uitgehold worden. Je zult maar alleen wonen! Het leven is een slap aftreksel geworden van wat het was. Veel mensen ervaren geen zingeving meer; ze vinden niet dat ze hun dagen zinvol besteden en laat zingeving nou net heel belangrijk zijn voor een goed gevoel over jezelf en je leven.

Stress is killing

Mensen ervaren heel veel negatieve, inmiddels chronisch geworden stress, grijpen steeds vaker en makkelijker naar alcohol en weet ik niet wat om te slikken, snuiven en vreten. En wat als je zevenhoog achter woont met de hele dag je gillende kinderen om je heen die je nu ook nog zelf moet lesgeven en je eigen werk gewoon doorgaat? Je (bij)baan in de horeca, schoonmaak, de hotel-, welness- of sportbranche die je kwijtgeraakt bent, waardoor je deze maand afgesloten wordt door je energieleverancier. En wat dacht je van al die zelfstandigen zonder personeel die helemaal nergens recht op hebben? Leuk jongens, al die blablabla van de overheid over steunpakketten, maar deze groep ondernemers krijgt helemaal niks. Eerst je eigen vermogen opeten, klinkt stoer, maar in de meeste gevallen betekent dit je veilige omgeving oftewel je huis verkopen (!) en dan mag je je aanmelden voor een bijstandsuitkering, een abonnement bij de voedselbank en de schuldsanering. Rooskleuriger wordt het niet, want op dit moment is er geen enkel toekomstperspectief voor veel mensen. Natuurlijk groeit de onvrede!

Onvrede, weerstand en verzet groeien

Het is dus heel voorspelbaar en logisch dat de onvrede en weerstand groeien en zich richten op en vooral tegen de overheid. De overheid neemt tenslotte deze maatregelen, niet jij en ik. En in plaats van nu eens wel te luisteren naar wat deze mensen te vertellen hebben, veroordeelt en stigmatiseert de overheid weer. En in plaats van verantwoordelijkheid te nemen, legt de overheid de verantwoordelijkheid ook nu weer buiten zichzelf.. En dat werkt nou net averechts zoals we overduidelijk zien in de praktijk.

Het is niet mijn schuld!

De minister president vindt dit allemaal niet zijn schuld, die kerel die anderen asociaal vindt en zelf feestjes viert vindt het niet zijn schuld, die Hugo de Jonge die 100% van zijn beloften niet nakomt heeft nooit ergens schuld aan en dus ook nu niet… Als kleine kinderen geven ze ons, inwoners van Nederland, de schuld. Sommige zwarte pieten binnenshuis; zo geeft Jesse Klaver, dat manneke dat al jaren alleen maar oppositioneert en zelf nooit met een oplossing komt, mensen als Thierry Baudet en Geert Wilders de schuld van de huidige situatie, want ja, als je niet achter de kudde aansjouwt en tegen de huidige coronamaatregelen bent, zet je aan tot het plegen van geweld in de optiek van Jesse K. Bullshit natuurlijk, ongeacht wat je mening ook is over deze heren. En echt geloof me, met deze instelling en het afschuiven van verantwoordelijkheden worden onvrede, weerstand en verzet echt niet minder in dit land.

Wat kunnen we wel doen?

Wat we (naast stemmen op 17 maart als de verkiezingen tenminste doorgaan) kunnen doen is onmiddellijk stoppen met het veroordelen van mensen omdat ze denken wat ze denken. Stop ermee en verplaats je eens in hen. Daarmee keur je geweld en vandalisme niet goed, maar je leert begrijpen wat deze mensen drijft en waarom het nu zo escaleert. Stop met veroordelen en voel mee.

Open dialoog in plaats van achterbakse cultuur

Alleen als je stopt met veroordelen, ontstaat er begrip voor die ander. En zul je je realiseren dat er voor iedereen en ieders mening ruimte moet zijn in onze samenleving, het heet niet voor niets samen leving. Dat iedereen vragen moet kunnen stellen zonder voor gek uitgemaakt te worden. Dat iedereen in dit land serieus genomen moet worden. Dat er een open dialoog moet zijn, waarin mensen met elkaar praten en niet een achterbakse cultuur waarin we iedereen die anders denkt tegen een muur zetten en bestempelen als achterlijk.

Rekening houden met elkaar

Het betekent dat je rekening houdt met de angst en onzekerheid die heel veel mensen overvalt, de negatieve en langdurige stress waaraan mensen blootgesteld worden en het feit dat veel meer mensen depressief zijn door de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Erken de eenzaamheid en het diepe zwarte gat waarin veel mensen dreigen te vallen of al zijn gevallen. Neem als overheid je verantwoordelijkheid en schuif niet alles af op mensen die niet meer kunnen dan hun best doen zich zo goed mogelijk aan te passen aan regels die ze zelf niet willen.

Veroordeel niet, probeer te begrijpen

En voor alle mensen, niemand uitgezonderd;  stop met veroordelen en probeer te begrijpen, want het is o zo waar. Degenen die veroordelen zullen nooit begrijpen en degenen die begrijpen zullen nooit veroordelen.

Meer lezen?